شيشه قلعه

2008-12-11T00:32:00.000-08:00

مشهد شهرآرزوها یا شهرعاشقان

دیروز-رشت -داخلی -فرودگاه رشت

پروازکیش ایربا یک ساعت ونیم تاخیرقراره حامل مسافرانی باشه که به قصد تقرب،تفرج،توسل،تضرع؛ویا یکی مثل من ادای دین به مادر،ساعت دوازده ونیم به مشهد برسه.

دیشب- مشهد-خارجی-حرم امام رضا

این مکان رودرخواب دیده بودم درخواب حس دیگری داشتم خودم بودم تنها با یک حرم به وسعت تنهایی خودم .

اینجا حس سیال خوابم را ندارم .حضورمردم حس سیال ذهنم را ازبین برده .مردم عاشق امام رضا یا مردم دردمند طالب درمان ازامام رضا .صدای گریه ها،زاری ها ،مویه ها،صدای درون منوخفه کرده.تمام دانسته های من از امام رضا اموزه هایی است از کتابهای تعلیمات دینی وبعدترسریال مهدی فخیمی.هیچوقت دنبال چیز بیشتری هم نبودم وفکرنمیکنم بعدها هم بخواهم به معلومات خودم چیزی اضافه کنم .فقط به این فکرمیکنم اگرهمه فلسفه حضوراوخوب زیستن بوددرتمام ابعاد .من چقدربا همه نگرشم پیرواو به حساب خواهم امد.

امروز-هتل -داخلی-لابی

درلابی هتل مشغول نوشتن این پست هست با اتصال به اینترنت ساعتی 1000تومان .فکرمی کنم باید خدمات اینچنینی دربقیه هتلهای دنیا رایگان باشه.

منتظرم تا ساعت تخلیه اطاقها فرا برسه واطاقمون را هتلدارعوض کنه از اطاق فعلیم مادرم خوشش نمی ایدوچون مجبوره بخاطرعدم ناتوانی درراه رفتن بیشتروقتش را دراطاق ودرهتل بگذرانه برای همین داشتن یک اطاق دلبازوپرنوربراش مهمه.برای من اهمیتی نداره بجزلابی هتل وکارکنان این هتل یقیه هتل درحد یک ستاره است.

همین الان یک عرب مرد وراج درون مبل لم داده وبا موبایل مشغول وراجی.حضورعرب ها دراین سفربه مشهدبیشترمشهوده دیشب سری به چرم مشهد زدم وعربهایی که مشغول خرید ازچرم مشهد بودند خودنمایی می کرد.

انتظارنداشته باشید درمیان رفت وآمدکارکنان هتل ووجود مسافران درلابی پست بهتری می توانستم داشته باشم.

2008-12-06T12:35:00.000-08:00

صبردل

دراين غم بگفتم ره صبردرپيش گيرم
كه ديدم كه صبرمن اندك وصبرخدايم فزون برهزارست
بگفتم دلم راچودرياكنم ،تن به دريا نهادم
بديدم كه غم چوبه دريا فكندم،درياي دل چون دلم بيقراراست
بگفتم كه اين غم با سنگ گويم ،كه او چون جماداست
كه ديدم سنگ شهابي شدست راسماگرفت ست
بگفتم كه اين شورحالم با بني آدمي باز گويم
كه ديدم چومجنون شدست راه ليلي گرفت ست
بگفتم تن بيقرارم برم بركنارنيستان كه نغمه بسازد
بديدم كه ازغم نيستان آتش نيستي گرفت ست
بگفت كه حورا دلت راببربركناردل بيقراران
كه ديديم، الم اشكي شده ست را مردم گرفته ست

بيست ويك بهمن هفتادوهفت

2008-12-06T12:25:00.000-08:00

عدالت سيري چند؟

من سفركرده دشت باران، ازرنجمانه دلهاي خسته ودستهاي پينه بسته، كمرهاي تاشده، زخمهاي بردل نشسته حكايت غريب واگويه هاي زنان خسته واداده ام . رنجنامه ايي كه زجرنامه گشته است ازلاف گزاف مردان بي غيرتي كه زمانه نام مردبرآنان نهاده . مرداني كه نام بردوش مي كشند وغيرت مي فروشندبه نام مردانگي.
من حكايت مادران تنهاي سوخته ام كه زخم نامردي بردوش مي كشند وهروله كنان دراين غوغاي عرفه خودساخته تجددبراي كسب نان ،دست لطيف ترك مي كنندباانار، سياه مي كنند با گردوي گردكه قوتي باشد براي فرزندان بي پدرشان كه ازمردانگي تنها مردشب هاي زفافشان بود.
ودراين وانفساي نفت ودلارودموكراسي وعدالت محوري صداي قانون گذاران مرددرحلقوم گره خورده وقلم ها بيخودشده وفكرها فقط آرماني شده وعدالت كورترو ترازوي آن كج ومعوج...
عجبا كه دولت صاحب منصباني مي گيرند تا صاحب جان باشند .صاحب منصباني كه صاحب موطن شده اند موطن فكروروح. برراكبي خويش غره شده لاف دادميزنند.وحلقوم عدالت تنها طنابي گشته است برگلوي ازنفس افتاده زناني كه درمكتب انان تنها جرمشان زن بودن است .
خرمن خرمن اشك مادران تنها، چند من باشد تا دل قانون گذاران را بلرزاند؟

2008-11-21T07:26:00.000-08:00

آبي كودكي

درخواب صبحدم بودم كه دستمال آبي من را باد باخودش به سرزمين كودكيم برد.مادرم آن را درمرگ كودكيم به رسم ديربنه همه مادران اثيري به دستم سپرده بودوسروده بود: اين يادگارآبي شيرين توست آن رادروجودت به امانت بدار.
درسكري خواب صبحدم دستمال عبوركردازآسمان فكرم وازآبي احساسم وگذركرد ازرودجاري عمرم ورسيد به دست كودكي من وكودكي من با فريادشوق آن را به دست گرفت.صداي خوش كودكيم رادروهم خواب آلودصبحدم شنيدم : آي كجاييد كودكان ديرينه من ؟!بازي ازنو شروع شده است.من ازپس ديوارهاي زمان شما را يافتم . جمع شويدتا پشك بيندازيم .
دروهم صبحدم صداي گامهاي كودكان را شنيدم وآبي دستمال هركدامشان را كه برافق كشيده ميشد ديديم.
شنيدم كه همه با هم ميخوانديم تاپري آسمان را بربازي پاكمان شاهدي بگيريم تا به نوبت ، به هركداممان دستمال ابي پرازگلابي بدهد.پس پشك مي اندازيم .
" پري خانم حاضرباش دستمال آبي بردارپرازگلابي بردار........."
سپس فرياد وچشم برهم نهادن كودكي وقايم شدن كودكان وسپس يافتن.
حال نوبت من است .دستمال گلابي زماني هم ازآن من .پس چشم برهم مينهم: يك ، دو، سه،..........آمدم.
چشم در كودكي مي بندم وبركودكي بازميكنم وميروم درهواي آبي برزمين نيلي دربوي خوش شكوفه هاي گلابي آميخته درخواب صبحدم به دنبال كودكي ديروزم ميگردم.
بيادمي اورم كه يك روزدرهمين يافتنها چشم گشودم ولي نيافتم.نه كودكان ديروزم را نه كودكي ديروزم را. ازدستمالي پرازگلابي تنها ابي دستمال برجاي مانده بودوديگرهيچ. بايد مي رفتم صداي بزرگسالي برخاسته بودبايد مي رفتم مزه اشك شوربود ووآسمان بيرنگ ودستمال بي گلابي.ازخواب برخاسته ام.
گاهي مي روم پشت شيشه اي ترين ديوارزندگي چشم برهم مي نهم مي شمارم يك،دو،سه...............آمدم.

پنج آذرهفتادوشش

2008-11-20T12:23:00.001-08:00

ماه چشمهاي علي

كوچيك كه بوديم ماه ميافتاد توچاه . چاه با چند چين آجراززمين كشيده بودبالا.ماه توآب گردوسفيدوتپل نبودولي مدام براي ما كرشمه مي آمديه جوري بودكه دلت مي خواست بغلش كني وبوسش كني . ماه توآب هميشه نبود.وقتي نبود ما هم نبوديم و سكوت مي افتاد توخانه خاله بزرگ .وقتي موعد كرشمه ماه بود ما چندتا بچه هياهوكنان دورچاه قبل ازنشستن ماه برآب چاه با چانه تكيه داد بردودست ودست تكيه داده برلبه چاه؛ زل زده به آب چاه بادلي منتظر، به اولين تكبيرصداي اذان نفس حبس شده درسينه بيرون ميداديم ماه امده بود ونشسته بودبرچشم ما وهي كرشمه مي امد.علي مي گفت مي دونم چيكار كنم كه ماه توي اب برقصه .علي هميشه فكرهايي داشت كه ما نداشتيم .و آنوقت يه سنگ بزرگ برمي داشت مي انداخت توچاه وماه تو چاه مي رقصيد وعلي با رقص ماه دوبار دورخودش مي چرخيدودستهاي مشت كرده اش رامي داد بالاومي گفت: اينم براي رقص ماه من .وآنچنان جيغ مي كشيد كه جيغش صداي خاله بزرگ را درمي اورد.علي اينقدرعاشق ماه تو چاه بود كه هميشه انگاردوتا ماه توچاه چشمهاي اون با ادم چشمك مي زنند.
محبوبه يه غروب گفت: مي خوادماه راازچاه دربياره علي مي گفت
اين كاررونكن قشنگيش به همينه كه توچاه باشه . محبوبه سطل كنارچاه را برداشت وانداخت توچاه وماه را گرفت .ماه با سطل بالا آمد علي گريه كنان رفت وما ذوق زده دست كرديم درماه وسط سطل كه بگيريمش.ماه ازبين دستهاي ما ليزمي خورد.آرزوسطل رو تكان داد سطل افتادتو چاه.آرزورفت ماه رو برگردونه پريد تو چاه ماه با آروزبالا نيامد واروزهم با ماه ديگه نيومد. ماه برگشته بود روي چاه اما علي هم ديگه هيچوقت برنگشت تا كرشمه قلابي ماه روببينه.
بزرگترها گفتند خاله بزرگ رفت همان جايي كه شما دوست داريد پيش ماه وما كوچكترها گفتيم خوشبحال خاله بزرگ كه بالاخر ه تونست ماه رابغل كنه .
نفهميدم كي ماه از چاه خونه خاله بزرگ درآمد ورفت نشست توآسمان . ماه تو آسمان گرد بود وسفيد اما قشنگ نبود وبلد نبود كرشمه بياد.
به محبوبه ميگم: محبوبه به نظرتو كدوم ماه قشنگتره ؟ ماه تو چاه يا آسمان؟محبوبه با تعجب نگاهم مي كنه ميگه :وا!! مگه الانا هم ميشه ماه روديد.
آرزو ميگه : من اگه بخوام ماه ببينم ماه مي كشم ومي شينم نگاهش مي كنم . گفتم : آرزو پس كرشمه اش
رو چيكارميكني اون رو هم ميكشي !
كاش علي بود وازش مي پرسيدم:علي هم هيچوقت ماه توچاه را به اون سلطنت خانم گردوسفيدنشسته بروسط آسمان ترجيح نمي داد. وقتي علي رو با يه اعلاميه گرفتندپس اون اعدامش كردند ومادروپدرش اونو توباغچه كوچيك خونه خودشون با دستهاي خودشون خاك كردندگفتند:دوتا ماه رقصان تو چشمهاش بود.علي خيلي بدجنس بود هيچوقت به ما يادنداد كه چيكارمي كنه كه دوتا ماه توچاه چشماش مدام به ادم چشمك مي زدند.
سي آبان هشتادوهفت

2008-11-17T08:35:00.000-08:00

رقص نور

گاهی به همه انچه دوربرت هست نگاه میکنی ولی نمی بینی . امروزازپنجره محل كارم شاخه برگهای زرد پاییزی رو دیدم روزهاست كه زردي با پاييزآغاز شده اما من نديدم زردي رنگ درختان وزردي آفتاب .رقص نور دراطاق. آفتاب اریب تا وسط دفترم خودش روازلاي شاخ وبرگهاي درخت سبز سوزني كه خودم كاشتمش کشیده بالا.دلم مي خواست تو اريب آفتاب درازمي کشیدم مثل دوران كودكي كه با رقص آفتاب برفرش قرمزخانه قديمي مي چرخيدم با آفتاب پاييزكه بخواي گرم بشي بايدبا حركت آفتاب بچرخي تا گرما بره زيرپوستت وگرمت كنه وگرما چشمهات رو سنگين كنه اگرافتاب بچرخه آدم توسايه بمونه سرما تن رومورمورمي كنه.حظ آفتاب پاييز اينكه مدام درآفتابش باشي ودلت گرم شه .اين روزهادل به چندسيرگرم ميشه ؟براي اينكه خودت رو به آفتاب پاييزبسپري دستمايه اش يه وقته بيكاره ويه دل بي غمه همان دلي كه در كودكي در خانه قديمي داشتم. هرسوآفتاب هست تن يله كن برگرمي آفتاب كودك من . آفتاب پاييزوتكه آسمان آبي پيداشده ازميانه شاخه درخت آلبالو وبوي گل مريم پيچيده دراطاق كارم (گل مريم با پيك آمد درميان يك جعبه ) امروزاحتياجي به گرم شدن دل به آقتاب نيست كودك من بزرگ شده است.

2008-10-16T12:53:00.000-07:00

روي ماه خدا را مي بوسم

همه چيزاون طورپيش نرفت كه من فكر مي كردم وخدا تصوري ازمن نبود كه پرداخته بودم .خدا به من لبخند زد ومن رويش را بوسيدم. ازاوهيچ نخواستم جزدلي آرام كه از تشويش چند ماهه رهايي يابم . صدايم را شنيد ودستم را گرفت مي توانست نگيرد اما گرفت محكم وبا عشق . نشانه هاي رحمت او برمن پروانه هايي بودند كه مادر يكي ازبچه ها مي گفت :آنها نشان خبرخوش هستندومن ناباورانه به او لبخند مي زدم .پروانه ها چندين روزدرجياط مي گشتند و من خوشبينانه منتظرماندم وخدا خودش را به من نشان داد ازلاي پنجره اطاقم امد آهسته وآرام وبرقلبم نشست ومن آرام شدم .خودم را بعد از مدتها به اوسپردم وبعد از مدتها عاشقانه اورا ستودم .ستودنم تنها براي اين بود كه دلم را آرام كرده است ولي او به همين اكتفا نكردوبركت هم برمن باريد.
اكنون تعداد شاگردانم زيادشده ومن هرروز وهر روز بيشتربه او نگاه مي كنم .حجاب نگاهم را كه مدتها بودبرچشم داشتم برداشته ام تا اورا بهترببينم .

2008-09-11T10:16:00.000-07:00

ماه وخورشيد وفلك در كارند...............تامن ........ ناني.......... نخورم!

وقتي سعي مي كني و ناني به كف نمي اوري حكايت ماهيگيري است كه به دريا ميزند وبا تور خالي برميگرددكشاورزي است كه مي كارد وآفت وسيل وگرما به حدرمي دهد كاشته اش را و به داشت وبرداشت نمي رساند كاشته اش را. چاه كني كه به اميد آب مي كند ومي كند اما خاك نصيبش ميشود آخر .
"هركس دراين سراي آيد نانش دهيد واز نامش نپرسيد كه آن كه نزد باريتعالي به جان ارزد نزد ابوالعلا به نان ارزد" .
پس چرا آدمياني نزد باريتعالي به نان ارزند كه نانشان نمي دهد واز نامشان مي پرسد وبراي آن عده ديگر به جان ارزند كه نانشان مي دهد بي نامشان .جان من نزد باريتعالي به چه مي ارزد كه هميشه تنوراين جان نزد خدايم سرد وخاموش است وبه گرم كردن نمي ارزد . جان من آفريده خدا با جان دگرآفريده خدا از كدامين خاك است كه اين همه توفير است بين نان دادن مان. خاك من از كدامين خاك است كه نزد ابولعلا كه به دادن نان نيارزد . دراين سراي چه حكمتي است كه با حركت تو بركت گرفته مي شود و بي حركت ان ديگري كرور كرور بركت بردامن همان ديگر ريخته ميشود .وتو مي ماني كه حكايت اين سراي چيست ومن مانده ام كه حكايت خودم دراين سراي چيست .

2008-08-22T12:06:00.000-07:00

اينورچهاراه يا اونورچهاراه ..........

تعطيلات يك هفته ايي من تمام شد بدون اينكه حظي برده باشم .دوروز كاري رو درساعات كاري بجاي حضوردر محل كار خودم درشهرداري درقسمت خدمات شهري بودم براي گرفتن مجوزتبليغ . يك روز تمام هم براي كارگرهاي داربستي فغان مي زدم كه تبليغ منو اشتباه نصب كرديد بايد اينو ر چها راراه باشه نه اون چهاراه . اگه من قادر به فروكردن ميغ درسنگ بودم حتما هم قادر بودم كه اونا را متوجه اشتباهشون كنم . ولي من قادر نبودم ونيستم وبنابراين اونا هم متوجه اشتباهشون نشدند ونميشند . درحالي كه من داشتم مثل اسپند روي آتيش بالا وپايين مي پريدم دوكارگرنصاب وريسشان دركمال خونسردي وبانگاهي عاقل اندرسفيه به من گوشزد مي كردند كه اين ورچهارراه واون ور چهاراه نداره و اون يكي شريكشون كه با موبايل باهاش صحبت مي كردم مي گفت شما بايد خيلي خوشحال باشي كه ما بنرت را نصب كرديم اون روز بود كه به مفهوم اين جمله قصار كه" خدا ادم را خر كند ولي گير خر نيندازد" پي بردم. بالاخره هم قانع نشدند متوجه نمي شدند كه جوازمن براي سمت راسته و من براي همين سمت راست دوروزتعطيلي خودم رو درشهرداي گذراندم تا ثابت كنم كه قول يك كارمند به يك ارباب رجوع مهم تراز داشتن پارتي ارباب رجوع ديگر است كه مي خواد در همان زمان ودرهمان نقطه بنرش را نصب كنه . وبالاخره شانس با من بود كه وجدان يكي دلنگي صدا داد و اين بار ضابطه بررابطه غلبه كرد . مختصر ومفيد سعي كردم به اون دوكارگرنصاب وريسشان بفهمانم كه من چه مرارتي كشيدم براي گرفتن اين جا . حداقل انتظار داشتم ريسشان بفهمه ولي نيشخند اون بدتر ازغرغرهاي كارگرهاش بود .
بالاخره هم فكر نكنيد كه به منطق حرفهاي من رسيدند نه فقط دلشون سوخت كه با غرغر و نيشخندي برلب حاضربه جابجايي بنر شدند . يادم مياد برادرزاده من 5 سالش بودو علاقه ايي به يادگرفتن وآموختن نداشت البته الان هم اطمينان ندارم كه به اين علاقمندي رسيده باشه . برادرم يه روزي سعي كرد بهش شمردن اعداد از 1تا 20 رو ياد بده واون چون دلش نميخواست ياد نمي گرفت .بعد روز بعد وقتي براي مامانم تعريف مي كرد كه باباجون دبروز مي خواست به من ياد بده من از 1تا 20 بشمرم من دوست نداشتم ولي بعد دلم براش سوخت ديدم خيلي ناراحته ياد گرفتم . حالا هم اينا به اشتباهشون وحرف من نرسيدندفقط احساس دلسوزي بود كه مجبورشدند عوضش كنند .
بالاخره ساعت هشت غروب بود كه تبليغ منو از سمت چپ چهاراه بردند سمت راست چهارراه ومن خسته ازاين هم چانه زدن 8 غروب بعد ازتماشاي بنرنصب شده برگشتم خونه . د رحالي كه تنها دوروز از تعطيلاتم باقي مانده بود و اون دوروزهم به رفع خستگي چند روز قبل گذشت .
حالا دارم به اين نتيجه مي رسم كه اگه روش خودم رو برم يعني با پول بيشترخدمات بهتري بگيرم بهتره تا با پول كمتربخاطر گرفتن خدما ت ارزانترمجبور بشم معده واعصابم روازدست بدم .

2008-08-15T07:12:00.000-07:00

اندرخصوص شباهت ترجمه يك كتاب با زن

از امروز به مدت يك هفته محل كارم رو تعطيل كردم .برنامه ايي براي سفر وحتي برنامه ريزي خاصي براي تعطيلاتم ندارم . الله بختكي زدم تو خط تعطيلات كه حداقل در اين مورد از بقيه جا نمونم . مي تونستم يه سفرداخلي برم ولي نه سفر خيال راحت مي خواد ودلي آسوده كه نه خيالم به راحتي مي چرخه دراين موقعيت ونه دلي سوده دارم كه ازسرسودگي هواي سيروسفركنه . تنها زحمتي كه براي اين بي برنامگي كشديم سرزدن به كتاب فروشي بدر بود براي خريدن كتاب تا وقت خواب برنامه ي تعطيلات تكميل بشه!طبق توصيه آخر هفته اسدالله امرايي* درروزنامه اعتماد مجمموعه داستان" زندگي هميشه مطابق خواسته تو پيش مي رود" انتخاب من شد . مشغول تورق كتابهاي ديگردر كتابفروشي بودم كه متوجه حضور دومرد ميانسال شدم كه به چند مشتري در مورد انتخاب كتاب كمك مي كردندوبعد ديرتر متوجه شدم اونا يه آرشيو موضوعي كتاب هستند كه مي توني تو كتابفروشي نگه شون داري ونوع كتابي را كه مي خواي بگي واونا ليست كتابها را جلوت بگذراند . صحبت از هاينريش بل شد و كتاب" سيماي زني در ميان جمع "كه ديدم واعجبا اونا با خواندن كتاب به چه نتايجي رسيدند درحالي كه من حتي نتونستم بيشتر از ده صفحه از كتاب روبخونم. گفتم من نتونستم با كتاب ارتباطي برقرار كنم .گفتند ترجمه چه كسي روخوندم . بعد از شنيدن نام مترجم خنده ايي كردند وگفتند تعجبي نداره كه نتونستي ارتباطي با كتاب برقرار كني . و يكي از اون دومردادامه داد : اميدوارم از حرف من دلگيرنشي ولي ترجمه بد مثل زنيه كه هرچقدر سعي مي كني كه باهاش زندگي كني نمي توني . نمي توني روزهاي زندگيت روبا اون ورق بزني وروي همان روزهاي اول ميموني وقادر به ادامه نيستي .گفتم: پس يا مي گذاريدش كنار ويا مي گذاريد يه گوشه ايي كه در تيررس نگاهتون نباشه وعمدتن هم يه كتاب ديگه مي خريد.گفت دقيقن گفتم: تعبيرجالبي بود ولي اجازه بديد بگم يه زن مي تونه متني باشه كه نمي تونيد بفهميدش ولي مردها را نه ميشه خوندودر بسيار مواقع نميشه حتي اونا را نوشت و ميشه زندگيت تورق كتاب سفيد . خنده ها حكايت از جواب دندان شكن من داشت ولي درواقع فقط خواستم جوابي داده باشم همين . ولي الان كه فكر مي كنم مي بينم جنسيت دراين تعبيرها ي من نقشي نداره هر كسي مي تونه براي هركسي كتابي باشه كه با لذت مي توني تا آخرش بخوني وگاهي هم تا نصفه وگاهي هم روزها وشب ها مي گذره وداري همان چند صفحه اول رو مدام مرور مي كني وبعد يا پرتش مي كني يه گوشه يا مي گذاري تو قفسه كتابها يا ميري جاش يه كتاب ديگه مي خري . اين تعبير تنها قائل به زن وشوهر م نيست در دوستيها هم همينطوربعضي از دوستها را تا آخر مي خوني رفيقند شفيقند ولي بعضي ها رو نصفه ول مي كني وبعضي ها رو هم كه همون روزهاي اول مي گذاريشون كنار .
حالا اين تعبيررو حتي مي تونم به زندگيم هم تعميم بدم من كتاب زندگيم رو درگذشته دارم ورق مي زنم و توي همان نيمه اولش ماندم ونمي تونم بقيش روبخونم واصلا اون بقيه رو براي من ننوشتند اشتباه شده اين كتاب من نبود . خدا اشتباه كرد واشتباه من هم از خدا بيشتر بود كه گذاشتم اينها رو تو كتاب من بنويسه . من اين نوشته ها رو دوست ندارم . هنوز روي نوشته هاي شيشه قلعه – تهران – دانشگاه تهران- چهارراه پارك وي- تجريش-امانيه – فاطمي – اختياره وآرياشهروآرياشهروآرياشهر موندم .
*مترجم

2008-07-08T11:56:00.000-07:00

ماندگاريهاي دل( قطعه ايي از ايران به نام شيشه قلعه-قسمت اول)

نام اين وبلاگ ماندگاري مقدسي است كه از ساليان دوربا من بوده وخواهد بود ماندگاري كه هرچه زمان مي گذرد ازتاثيرعزت وعزيزي آن نمي كاهد .هنوزدر خودم مي بالم كه به تقدير ويا به تدبير(نمي دانم) يك سال درآن سپري كردم سالي كه اينه ان را در سالهاي ديگر زندگيم پيدا نكردم . هنوز پس از گذشت سالها خواب باغ! تنها درخت ياس و حوضچه كوچك آن ( كه اهالي به آن استخر مي گفتند)وصداي بچه هاي شيشه قلعه ميان ان، خوابي است كه روحم را تسلا مي دهد. ازاين روست كه وبلاگم را با آن شروع مي كنم كه بماند وديگراني هم بدانند. شيشه قلعه نام دهيست دقيقن حد واسط بين قزوين و بويين زهرا با فاصله ايي 3 كيلومتري با بر جاده و بايد راهي را طي كني تا سواد كوه از دور پيدا بشه . و سواد ده كه از دور پيدا شد بام خونه ايي مشرف برجاده اولين حلقه اتصال چشمان مسافر با حيات خواهد بود كه تا خود ده دوطرف جاده از قزوين تا فرعي ده واز فرعي تا شيشه قلعه بياباني است - براي من اولين و دورترها آخرين بدرقه نگاهي بود كه به جاده دوخته شده بود - خانه ها كاهگي بودند بي هيچ نمايي بيروني و وسواسي در تزيين نما . ديواري كاهگلي كشيده به زمين براي ايجاد حصار از نگاه ديگراني و از چارپاياني وسقفي به غايت ساده تر براي در امان ماندن از انچه سرماي زمستان بود وگرماي تابستان . اگر هم در دل اروزيي براي تزيين بوددر دست چيزي براي عريان ساختن آن نبود . زمستان بسيارسرد وخشك با بادهايي كه در اماني نبودي از وزش انها و در پاييزو بهار تنها دست اورد اين باد براي مردمان انجا خاك بود خاك و آشوبي كه از درون باد به دل راه مي يافت . زمين خشك وتركيده بود كه به خست زمين ان نواحي تنها مي توانستي گندم برداشت كني و چغندر. گاه زمين هم در بخشش بين مردمان تبعيضي بس ناجوانمردانه دارد. كه اين دو تنها ممردر امد مردم بود و گوسفند كه نه ممر درامد كه غذاي سالانه را تامين مي كردو خريد وفروشي هم اگر بود ازدست تنگي زمانه بود و گرفتن از شكم خود وبه شكم ديگران ريختن .و ازانچه امكانات شهري مي نامندش نه خبري بود ونه اثري و نه اختراع اديسون و تبعات ان اختراع و نه اب وگاز و حمام والبته ساختماني به اسم حمام وجود داشت كه سالي دوبار به يمن عيد ودروگندم باز مي شد.وسال حضور من در شيشه قلعه به بهانه حضور من زنان توانستند چند باري بيشترسرو رويي صفا دهند . ودرغير ان صورت حمام كردن به گرم كردن ديگ بزرگ در انبار خانه و سرو روشستن در آن ختم مي شد ان هم به نوبت وبه فاصله يك ماه. سرماي زمستان از بركت وجود گوسفندها درزيركرسي گرم بود .با انچه كه مردان از پهن گوسفندها درفصل تابستان انبار مي كردند وزنان خشك مي كردن وخشكه آن در دررون يك مجمعه مسي در زيركرسي مي سوخت وگرماي آن رخوتي به تن مي داد كه اگر كسي ازكرسي فراخوانده مي شد خواهان رفتن نبودكه رخوت تن با بيرون رفتن از كرسي از تن خارج مي شد. كه سوزبيرون را نه توان ايستادن بود ونه توان كاركردن هرچند كه ان مردمان عادت به اين سوز واين ساز زندگي كه براي آنها نواخته مي شد را داشتند يا به تقدير زمانه بايد مي داشتند . مردم كرد مهاجري كه خود بنا به گذشت روزگار وچرخيدن نسل ،خاطره اين مهاجرت را به فراموشي سپرده بودند. اما زبان ورفتار وچهره در تمايزبود با مردمان ترك قزوين و بويين زهرا وروستاهاي اطراف. مردماني به غايت زيبا بي هيچ تفاوتي درجنسيت . با اندامي موزون و كشيده كه در مردان رشيدي قامت ودرزنان اندامي خوش تراش با برجستگي ها متناسب زنانه را به رخ مي كشيد .چشمان درشت مشكي با مژه هاي بلند ودماغ كوچك خوش تراش وموهاي مجعد مشكي خصوصيت ظاهري اغلب مردم شيشه قلعه بود مردان و زنان كرد قوي بنيه ايي كه بدون استثنا نمي توانستي درونشان چهر ه نازيبايي را پيدا كني . و در خانواده حمزه وعلي كامران عليايي(كه بعدها عموحمزي وعموعلي برايم نام گرفتند) كه من با آنها زندگي مي كردم به غايت تمام صفات چشم گيرتر . وآذردختر علي نمونه يك دختر كرد وحشي زيبا بود . شايد همان كه زمان هاي گذشته با مارال كليدر قياسش مي كردم واين سالهاي نزديكتربا گلشيفته فراهاني . ومن دختري نازپروده نه به سبب طبقه اجتماعي كه به سبب ته تغاري بودن كه برعرش ميگشتم وبرفرش جايم نبود . با نسيم بهار جمع مي شدم با اولين باددپاييزپژمرده و نه خاري به پا رفته داشتم و نه دستي به كاربه سبب تقدير يا تدبير به سبب اختيار ويا اقتدارزندگي، دريچه هايي از زندگي را بروي خودم گشودم كه پنجره ان هنوز برويم باز است و نسيم خنك ان وعطرسكراوران هنوزسراسر زندگيم را فراگرفته است . چه بخت خوشي داشتم كه من روزگاري در اين وادي زيستم .

2008-07-04T10:30:00.000-07:00

وقايع نگاري ايجاد يك وبلاگ

قريب به يك ساله كه مي خواستم وبلاگي داشته باشم .ايده اوليه اش رو از فروغ*گرفتم(وقتي سال گذشته در خونه اش همديگر رو ديديم و وبلاگش رونشونم داد) تا قبل از اون فكري براي ساخت وبلاگ نداشتم .فروغ تشويقم كرد كه يه وبلاگ براي خودم داشته باشم . قرار شد يه قالب خودش برام درست كنه كه نتونست. مهم نبود منتظربابا لنگ درازم شدم كه بياد و واون موقع ازش بخوام كه كمكم كنه براي ساخت وبلاگ. دوتا بسته كاپوچينوي انگليسي گذاشتم كنار براي خودم وخودش براي اون روزموعود. روزي كه معلوم نبود كي هست اون نيومد روزهاي بعد هم نيومد روزهاي بعدترش هم نيومد وقتي روزها به سال دوخته شد هم اون نيومد . امسال هم مثل سال گذشته اون نيومد سال بعد هم قرار نيست بياد ودرواقع قرارنبوده كه اون بياد ومن فكر كردم كه اون مياد .واين راهي بود كه من با افكارم ساخته بودم بر روحم وقلبم راهي كه هر چه جلوتر رفتم به سراب نزديك تر شد . و بعدها فكر كردم چه انتظار بيهوده ايي است چشم براه كسي ماندن كه پايي و دلي به راه من نداره .بيهوده به همدلي كسي كه به اشاره تلنگري همدلي ودوستي خالصانه ايي را ناديده مي گيره وحباب هاي سوتفاهم رودريايي درست مي كنه برويران كردن اين دوستي . چرايش را هنوزهم نفهميدم .
تاريخ مصرف كاپوچينوها گذشت و انداختمشون دور مثل تاريخ مصرف دوستي من وبابالنگ درازكه لابدازنگاه اون گذشته وانداخته دور.اما من دور نمي اندازمشون . دوستي پاك وخالصانه ايي بودميگذارم يه گوشه ايي ازوجودم باقي بمونه همان جايي كه بقيه ماندگاريهاي دلم روگذاشتم.
واين شد كه ياد گرفتم نبايد منتظركسي بمونم تا كاري برام انجام بده و مثل همه كارهاي زندگيم خودم بايد انجامش بدم . بعد همه سواد كامپيوتري من قد داد به درست كردن وبلاگ در بلاگفا اون هم بعد از كلي تلاش وممارست ! چند پست هم نوشتم ولي قالبش منو را ضي نمي كرد يه چيزي كم داشت ويا من بلد نبودم پيامها را مديريت كنم . وگذشت تا دوباره در قالب بلاگر كه به فارسي شده تلاش وممارست خودم را ادامه دادم! اما همين هم با مشقت بود به قولي هزار كرد كمري شدند تا من تونستم يه قالب وبلاگ براي خودم درست كنم. فكر مي كردم در زمينه نرم افزار كامپيوتر زياد خنگ نيستم ولي مثل اين كه در اين مورد خنگي بارز شده !

* مشاهده وبلاگ فروغ درخواندنيها

2008-07-03T12:40:00.000-07:00

حجم كلمات

سنگ پشت پشتش سنگين بود و جاده‌هاي دنيا طولاني. مي دانست كه هميشه جز اندكي از بسيار را نخواهد رفت. آهسته آهسته مي ‌خزيد، دشوار و كُند؛ و دورها هميشه دور بود. سنگ پشت تقديرش را دوست نمي ‌داشت و آن را چون اجباري بر دوش مي كشيد. پرنده اي در آسمان پر زد، سبك ؛سنگ پشت رو به خدا كرد و گفت: اين عدل نيست، اين عدل نيست. كاش پُشتم را اين همه سنگين نمي كردي. من هيچ گاه نمي رسم. هيچ گاه. و در لاك‌ سنگي خود خزيد، به نيت نااميدي. خدا سنگ پشت‌ را از روي زمين بلند كرد. زمين را نشانش داد. كُره‌اي كوچك بود و گفت : نگاه كن، ابتدا و انتها ندارد. هيچ كس نمي رسد چون رسيدني در كار نيست. فقط رفتن است. حتي اگر اندكي. و هر بار كه مي‌روي، رسيده‌اي. و باور كن آنچه بر دوش توست، تنها لاكي سنگي نيست، تو پاره اي از هستي را بر دوش مي كشي؛ پاره اي از مرا. خدا سنگ پشت را بر زمين گذاشت. ديگر نه بارش چندان سنگين بود و نه راه ها چندان دور. سنگ پشت به راه افتاد و گفت: رفتن، حتي اگر اندكي؛ و پاره اي از «او» را با عشق بر دوش كشيد.

"نويسنده متن براي من مجهول "

2008-05-13T01:59:00.001-07:00

« در آغاز هيچ نبود كلمه بود .آن كلمه از آن خدا بود »

به نام او كه اولين كلام بود و آخرين كلام نيزهست.

تورات