صبردل


دراين غم بگفتم ره صبردرپيش گيرم
كه ديدم كه صبرمن اندك وصبرخدايم فزون برهزارست
بگفتم دلم راچودرياكنم ،تن به دريا نهادم
 بديدم كه غم چوبه دريا فكندم،درياي دل چون دلم بيقراراست
بگفتم كه اين غم با سنگ گويم ،كه او چون جماداست
كه ديدم سنگ شهابي شدست راسماگرفت ست
بگفتم كه اين شورحالم با بني آدمي باز گويم
كه ديدم چومجنون شدست راه ليلي گرفت ست
بگفتم تن بيقرارم برم  بركنارنيستان كه نغمه بسازد
بديدم كه ازغم نيستان آتش نيستي گرفت ست
بگفت كه حورا دلت راببربركناردل بيقراران
كه ديديم، الم اشكي شده ست را مردم گرفته ست

بيست ويك بهمن هفتادوهفت